ventu
a
li
veli
cchù
nenti
ri
fari
prumissi
ed
ambizioni
komu
fussi
nun
foru
mai
kontinuanu
a
firriari
monotoni
lancetti
li
riskussi
li
soliti
kontinuanu
'ntunnu
a
l'
orrida
spoglia
stanca
di
tanta
doglia